และแล้วก็ครบกำหนดลาคลอด 3 เดือนของคุณแม่มือใหม่ จำต้องกลับมาทำงานที่เชียงใหม่ ส่วนน้องกานต์ก็ตามอยู่กับตากับยายไปก่อน ก็เข้าใจความรู้สึกของความเป็นแม่อยู่ ว่าคงจะคิดถึงลูกน้อยอย่างมาก ผมก็เช่นกัน ทุกวันนั่งดูรูปลูกสาวตัวเอง ดูไปยิ้มไป คิดถึง แต่เมื่อจำเป็นต้องดิ้นรนสู้ชีวิตต่อ ยังไงก็ต้องอดทน เพื่อลูกตัวน้อยๆ ของเรา

และแล้วก็หาเวลากลับไปเยี่ยมลูกสาวตัวเล็กได้จนได้ ถึงวันนี้ ลูกสาวผมก็อายุได้ประมาณ 2 เดือนเกือบ 3 เดือนแล้ว หน้าตากำลังน่ารักน่าชังเลยทีเดียว ยามที่น้องเค้านอนไม่หลับ เค้าก็มักจะนอนดิ้นดุกดิกๆ อยู่ได้ตลอดเวลา เค้าไม่เหนื่อยเลยรึ? แต่อยู่ได้แปปเดียว ก็ต้องกลับมาทำงานอีกล่ะ นั่งรถบัสกลับเชียงใหม่มาด้วยความเหงา แล้วพ่อจะรีบกลับไปเยี่ยมอีกนะ เจ้าตัวน้อย

วันหยุดทั้งที โอกาสมีแค่อาทิตย์ละครั้ง แต่ก็ยังแต่ลำบากลำบนตื่นแต่เช้าเพื่อไปหาคุณหมอตามนัด วันนี้เจอสองหมอ หมอหนึ่งเป็นเรื่องหูข้างซ้าย ที่มันดังแกร๊กๆๆๆๆ ทุกวัน แต่อาการนี้คุณหมอเค้าก็สุดงง เนื่องจากตรวจทั่วไปแล้ว ทุกอย่างปกติดี เดือนหน้าว่ากันใหม่ เพราะกำลังสั่งซื้อเครื่องมือสุดไฮเทคมา หมอที่สองก็เรื่องที่น้ำหนักลด ตรวจเลือด ตรวจทุกอย่างแล้ว ปกติดี หมอเลยจัดยาวิตามินมาให้ทาน และกำชับว่า ต้องทานอาหารให้มันเยอะกว่านี้ หัดทานจุกๆ จิกๆ บ้าง เสร็จหมอตรวจ กะว่าจะกลับมานอนสักงีบ แต่ก็ดันไม่ได้งีบ เพราะปวดตัวคอ คือคอเคล็ดอยู่ และโทรศัพท์ที่ทำงานก็ดังไม่อยู่ วันหยุดก็ไม่เว้นแฮะ ลำบากจริงๆ

ทดสอบการทำงานตัวปลั๊กอินเช่น lightbox ที่ใช้สำหรับการโชว์รูปแบบบอลลูนขึ้นมาเท่ๆ สวยงามดี ส่วนรูป ไปรูปลูกสาวผมเอง เกิดเมื่อ 25 เมษายน ที่ผ่านมา เป็นภาพที่ถ่ายไว้ขณะออกจากตู้ควบคุมอุณหภูมิมาประมาณ 3-4 ชั่วโมง